Το ανάκτορο του Quirinale
Η κατασκευή του ανακτόρου άρχισε το 1574 και τελείωσε το 1730, οπότε και πήρε την σημερινή του μορφή. Στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα ο πάπας Γρηγόριος 13ος (Gregorio XIII, Boncompagni), δέχτηκε σαν δώρο από τον φίλο του Ippolito d'Este έναν αμπελώνα που κατείχε στην περιοχή του Quirinale. Η συγκεκριμένη περιοχή ήταν γνωστή για το δροσερό της κλίμα και ο Γρηγόριος 13ος , προκειμένου να γλυτώσει από το πνιγηρό θερινό κλίμα της ζώνης του Βατικάνου, αποφάσισε να οικοδομήσει εκεί τα θερινά παπικά ανάκτορα,. Ο πρώτος πυρήνας του παλατιού κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ottaviano Mascherino, που ήταν επίσης ο ιδεατής και δημιουργός της κυλινδρικής σκάλας με τις δίδυμες στήλες. Ο πάπας Σίστος 5ος (Sisto V), διάδοχος του Γρηγορίου 13ου, διεύρυνε το αρχικό σχέδιο του Quirinale αναθέτοντας την επίβλεψη των εργασιών στον Domenico Fontana. Ο Φοντάνα ασχολήθηκε τόσο με το σχέδιο του κτηρίου όσο και με τον εξωραϊσμό του κήπου, διακοσμώντας τον με συντριβάνια και με τα αγάλματα των Διόσκουρων, στα οποία προστέθηκε και ένας αιγυπτιακός οβελίσκος, γύρω στα μισά του 1700. Ο διάδοχος του, Carlo Maderno, ασχολήθηκε κι αυτός με τον αρχιτεκτονικό εξωραισμό του κήπου και της καθ’εαυτού εξοχικής κατοικίας του ποντίφηκα, καθώς ήταν o κυρίως ιδεατήςτων πλευρικών διακοσμήσεων, του προαυλίου και μίας εκκλησίας, της διάσημης “cappella dell'Annunziata”, η οποία διακοσμήθηκε με την τεχνική του affresco από τον Guido Reni. O πάπας Ουρμπάνο 8ος (Urbano VIII, Barberini) θέλησε να μεταμορφώσει το παλάτι σε φρούριο υψώνοντας ισχυρά τείχη, ενώ ο ιδιέταιρα εκτιμητός καλλιτέχνη Bernini, σχεδίασε την "Loggia delle Benedizioni" πάνω από την είσοδο του Carlo Maderno. Το παλάτι διευρύνθηκε και εξωραϊστηκε απώτερα, σύμφωνα με την επιθυμία των διαφόρων παπών που ακολούθησαν, αλλά την οριστική του μορφή την πήρε στα 1700. Ο πάπας Ιννοκέντιος 13ος (Innocenzo ΧΙΙΙ) ανέθεσε στον Alessandro Specchi την επίβλεψη των εργασιών του ιππικού περιπτέρου του παλατιού (“le scuderie”) και αργότερα, ο πάπας Κλεμέντε 12ος (Clemente XII, Corsini) ανέθεσε στον Ferdinando Fuga την επίβλεψη του “Palazzo della Consulta“.Το παλάτι έγινε επίσημη κατοικία των παπών στα 1592.
Στα 1808 το ανάκτορο έγινε στόχος επιθέσεως από τον γαλλικό στρατό και από φανατικούς ρωμαίους φιλο-μοναρχικούς, με απώτερο σκοπό την σύλληψη του πάπα Πίου 7ου (Pio VII ). Η επιχείρηση στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία εξ’αιτίας της ελλειπής αντίστασης που αντιτάχτηκε από την παπική φρουρά. Το ανάκτορο μετατράπηκε σε αυτοκρατορική κατοικία, ενώ ο πάπας στάλθηκε σε εξορία από τους απολυταρχικούς. Οι αιματηρές συμπλοκές του 1846 ανάγκασαν τον πάπα Πίο 9ο (Pio ΙΧ) να δραπετεύσει ξανά από το ανάκτορο, το οποίο και εγκατέλειψε οριστικά, κατά την επιστροφή του στην πρωτέυουσα, για τα πιό ασφαλή ανάκτορα του Βατικανού.
Απο τις 8 νοεμβρίου 1870 , τα ανάκτορα περνάνε στην κατοχή της βασιλικής οικογένειας οι οποίοι, αρχίζοντας απο τον Vittorio Emanuele ΙΙ, θα ασχοληθούν με την αναστύλωση και επιδιόρθωση του. Οι πανέμορφοι κήποι του, που αποτελούν και το κόσμημα της έπαυλης, παραμένουν ανοιχτοί για το κοινό κάθε χρόνο το απόγευμα της 2 Ιουνίου, γιορτή της επετείου της Δημοκρατίας. Από το 1947 έως σήμερα αποτελεί την επίσημη κατοικία του Προέδρου της Δημοκρατίας, με πρώτο του ένοικο τον Luigi Einaudi, πρόεδρο της Ιταλικής δημοκρατίας απο το 1948.
|
